Laugardaginn 10. september laumaðist Þórður Fífufélagi út úr bænum. Veðurspá var góð og því stóðst hann ekki mátið. Honum að óvörum var hann allt í einu kominn upp í Landmannalaugar. Vissi hann ekki sjálfur hvað á hann stóð veðrið. Hann brá því á það ráð að leggjast til svefns aftur í bíl sínum um miðnættið og hugðist hann þar hugsa ráð sitt. Undir morgun leit hann út og var þá svartaþoka til fjalla. Hann festi því blund aftur og um sjöleytið var hann glaðvaknaður. Þá skein sól í heiði og því var ekki um annað að ræða en halda til fjalla og láta gamlan draum rætast.
Stefnan var sett suður Laugaveg með nesti í poka. Enginn var til þess að hvetja hann áfram og ekki heldur neinn til þess að etja kappi við. Því var nú bara sett í annan gír. Ferðin sóttist vel upp brekkurnar og engir snjóskaflar sem þurfti að fara yfir. Þórður hafði alveg gleymt að láta heimilisfólk vita af ferðum sínum og því þótti honum vissara að slá á þráðinn til konu sinnar á þeim eina metra sem símasamband var á fjöllum rétt ofan við Hrafntinnusker. Hún varð alveg steinhissa að heyra frá honum og hafði haldið að hann hefði rétt skroppið vestur í dali. Við skálann staldraði hann við eitt augnablik og fékk sér bita af nesti sínu. Þá hafði hann verið 85 mínútur á leiðinni. Eftir stuttan stans var ferðinni haldið áfram og tóku nú við jökulgilin. Þar var færð góð, allt þurrt og enginn snjór. Ekkert markvert bar til tíðinda á þessari leið og svo mikil var ferðin á Þórði niður Jökultungurnar að hann flaug yfir Grashagakvíslina án þess að blotna í fæturna. Í Áltftavatn komst hann á 79 mínútum frá Skeri.
Nú var þörf á hressingu og smá hvíld. En ekki dugði að hangsa of lengi og því hélt hann af stað fyrr en varði. Nú fór að hitna í veðri og gerðist Þórður nú þyrstur. Hann brá því á það ráð að drekka úr hverjum þeim læk sem á vegi hans varð. Bar nú fátt til tíðinda þar til komið var í Botna einni klukkustund og 55 mín. seinna. Þar varð á vegi hans hópur manna og einir fimm jeppar. Einn mannanna spurði hvaðan hann væri að koma og sagði hann sem var. Varð manninnum þá að orði: Já, mér fannst þú vera skrítinn þegar þú komst. Þórður lét þessi ummæli ekki á sig fá og settist að snæðingi við lækinn. Dró hann upp úr mal sínum flatkökur og rúgbrauð og sparaði ekki viðbitið því það var sneitt með ostaskera. Með þessu drakk hann vel úr læknum.
Saddur og endurnærður hóf hann síðasta áfangann á Laugaveginum. Var þá orðið verulega heitt í veðri. Hljóp hann fram á nokkra göngugarpa en gaf sér ekki tíma til þess að taka þá tali því honum lá á að komast í símasamband uppi á Kápunni því allt í einu hafði hann munað eftir því að honum hefði láðst að biðja einhvern að sækja sig í Langadal. Hringdi hann því í konu sína og bað hana að skreppa eftir sér. Leist henni illa á það og sagðist alls ekki treysta sér yfir árnar. Hins vegar væri hún alveg til í að renna austur að Skógum og spurði hvort hann munaði nokkuð um að skokka þangað úr því sem komið var. Hann væri hvort eð er aldrei heima og sífellt að þvælast upp um fjöll og firnindi. Það kom nokkuð á Þórð en fátt var til ráða og því lét hann til leiðast en bölvaði í hljóði.
Við göngubrúna yfir Krossá var Þórður búinn að vera tæpa átta tíma á ferðinni. Þreytan var farin að segja til sín og hann hefði alveg getað hugsað sér að sofa nóttina í Langadal. En ekki var til setunnar boðið því konan var lögð af stað og yrði nú ekki ánægð en bóndinn birtist ekki í Skógum. Því var lagt í hann og var nú rólega farið yfir aurana í átt að Básum. Við upphaf gönguleiðarinnar yfir Fimmvörðuhálsinn hafði hann þegar lagt 57,2 km að baki og nú voru fram undan hátt í 22 km og 850 m hækkun. Því fór hann rólega en ákveðið upp allar brekkurnar en erfitt þótti honum að klífa upp á Morisheiðina og ekki var Brattafönn árennileg. Sem betur fer leyndist eitt gel í malnum góða og varð það honum til lífs. Þá tók hálsinn við en hann var mjög erfiður yfirferðar og grýttur. Á jöklinum datt hann kylliflatur enda þreytan farin að segja til sín. Nú var lítið eftir annað en brekkurnar niður að Skógum. Skömmu eftir að hann hafði farið fram hjá Fúkka birtist allt í einu hlaupavinkona hans, Katrín Þórarinsdóttir, sem Hildur kona hans hafði tekið með sér til halds og trausts. Þóttist hann hafa himin höndum tekið og hresstist nú allur til muna. Ferðin niður að göngubrúnni gekk nú eins og í sögu og þar beið Hildur með hressingu handa hlaupakappanum. Saman héldu þau nú alla leið niður í Skóga og lauk ferðinni við anddyrið að Edduhótelinu. Þá var Þórður búinn að vera á ferðinni í 12 tíma, 25 mínútur og 54 sekúdur. Heildarvegalengdin var 78,79 km og garmurinn góði upplýsti að heildarhækkun hefði verið a.m.k. 2,2 km. Leiða má líkum að því að þetta hafi verið lengsta og erfiðasta hlaup sem farið hefur verið hér á landi. Geri aðrir betur!
