FÍFURNAR hefja hlaup sitt um Reykjaveginn

Uppstigningardagurinn leið án tíðinda. Sumir höfðu gert áætlanir um að hlaupa frá Reykjanesvita í Svartsengi en barnastúss og aðrar annir á heimaslóð höfðu gert þær áætlanir að engu. Ekki mátti við svo búið standa og því var ákveðið að bæta um betur og stefna að einhverju verulega krefjandi. Blásið var til aukaferðar laugardaginn 7. maí og nú skyldi hlaupið úr Svartsengi og að Djúpavatni, eitthvað um 25 km yfir holt og hæðir. Þrátt fyrir miklar auglýsingar mættu einungis fimm til leiks, harðasti FÍFU kjarninn og Magnús Guðmundsson. Það var kannski bara eins gott því þetta er í raun mjög flókið ferðalag sem krefst vandlegs undirbúnings og viljugra bílstjóra.
Vaknað var snemma á laugardagsmorgninum og lagt í hann um áttaleytið. Fyrst þurfti að ferja bíl að Djúpavatni. Þar var svo raðað í bílinn hjá viljuga bílstjóranum sem flutti mannskapann í Svartsengi. Klukkan var hálftíu þegar þangað var komið. Allir hoppuðu út, klæddu sig í treyjur og úlpur, því enn og aftur var veðrið alls ekki eins og það átti að vera, og bílstjórinn hvarf á braut. Skimað var eftir stikunum góðu, komum loks auga á eina og settum stefnu í austur. Hlaupið var hafið. Allt gekk tiltölulega tíðindalaust fyrir sig þar til einn steyptist á hausinn. Þá var frekar skammt liðið á hlaupið og ekki hægt að kenna þreytu um. Ekki varð af þessu mikið tjón nema hvað annar þumallinn lenti undir í fallinu. Ekki þýddi að fást um það heldur var hlaupið áfram. Eftir skamma stund ákváðu tveir að þetta væri allt of mikið lull og stefndu til fjalla. Hinir héldu ótrauðir áfram og fylgdu stikunum sem fastast. Eftir rúman klukkutíma voru þeir farnir að efast um að sjá fjallafara aftur. Vakti það þeim nokkurt ugg í brjósti þar sem lyklar að bílnum sem beið okkar við Djúpavatn leyndist i vasa annars þeirra. Sem betur fór skiluðu þeir sér til okkar aftur seint og um síðir og allt virtist líta vel út. Að vísu hafði annar þeirra líka steypst á hausinn og kannski brákað bein í handleggnum en ekki þýddi að gera sér veður út af því. Gerðust menn nú þryettir og fóru að ímynda sér að bíllinn leyndist handan við næstu hæð. Ágætlega fær slóði varð á vegi okkar og eftir allar vegleysurnar var bara sett í frígír. En þetta var auðvitað hinn mesti misskilningur. Auðvitað áttu FÍFURNAR að halda sig utanvegar - hvað annað. Við höfðum villst af leið á slóðanum góða og þurftum því að enda ferðina á heljarins mikilli fjallgöngu. En bílinn fundum við og auðvitað nutum við hefðbundinna veitinga í ferðalok eins og FÍFUNUM er einum lagið. Þá var klukkan rúmlega eitt og garmurinn hafði mælt tæpa 25 km.