Metþátttaka í dalahlaupinu 30. apríl

Það er ekki seinna vænna að flytja örstutta frétt úr dalahlaupinu sem farið var fyrir rúmlega viku síðan. En betra er seint en aldrei.
Að þessu sinni voru það ekki færri en 19 manns og einum betur sem hlupu dalahlaupið. Ég er ekki viss um að menn hafi smitast af ævintýraþrá FÍFANNA heldur var hlaupið um kunnuglegar slóðir en þetta var í þriðja sinn sem hringurinn var hlaupinn. Lagt var upp í Þormóðsdal. Kalt var og fullmikill mótvindur. Eiginlega var veðrið bara alls ekki eins og það átti að vera. Sumir voru búnir að ákveða að sumarið væri komið og mættu galvaskir í stuttbuxum. Þeir hafa sennilega bara séð sólina þegar þeir opnuðu augun en gleymt að huga að hitamælinum. Nema hvað, malbikaði vegurinn inn Þormóðsdal var eitthvað óvenjulangur þennan morgun og FÍFURNAR voru farnar að efast í hjarta sínu um að þær væru á réttu róli. En það breyttist þegar lagt var á fjallið. Þá fór nú að hýrna yfir sumum. Þar beið okkar þessi eini og skyldi ekkert í hvað hafði tafið okkur. Var nú lagt á brattann. Fyrr en varði vorum við komin upp á miðja heiði og biðu menn spenntir eftir því að lenda í mýrinni. En viti menn. Allt var þurrt og þokkalegt og enginn datt ofan í. Fljótlega fór að halla norðurundan og þeir allra hörðustu renndu sér fótskriðu niður brekkuna að réttinni sem ég man nú ekki hvað heitir. Var nú hlaupið á malarvegi sem leið lá í átt að Skammadal, niður í Varmárdal og þaðan upp á Hafravatnsveg. Eiginlega var þetta frekar tíðindalaus ferð sem endaði þó með mikilli veislu í vegkantinum í boði Þórðar. Það eru ekki öll hlaup sem enda með slíkum glæsibrag en FÍFURNAR koma alltaf á óvart.