Félag íslenskra fjalla- og utanvegaráfara

Fimmvörðuháls

2006-06-05T17:52:00.000-07:00

Föstudagskvöldið 9. júní fóru Fífurnar á Fimmvörðuháls. Lagt var af stað upp úr 16:00 frá Skógum með rútu og í þetta skipti mættu um 30 hlauparar til leiks. Rútan skilaði hópnum inn að Strákagili og þaðan lagði hópurinn á hálsinn upp úr kl. 17:30. Veður var með allra besta móti til hlaupa, háskýjað, hlýtt (10-14 gráður) og logn. Fyrstu menn skiluðu sér niður á Skóga eftir 2 tíma og 18 mín. (2:18:05), það voru Sigurður Þórarinsson og Sveinn Ásgeirsson. Næstur kom Stefán Örn Einarsson á 2:20 og svo Þórður Sigurvinsson á rétt um þremur klst. Að hlaupi loknu var farið í sturtu og pottinn á Hótel Eddu og síðan snædd súpa og brauð á eftir.

Í stuttu máli þá var þetta frábært hlaup og hin besta skemmtun.

Kongsvegurinn

2006-05-23T05:44:00.000-07:00

Næstkomandi fimmtudag, Uppstigningardag, standa Fífurnar fyrir þriðja utanvegahlaupinu á þessu ári. Þá er ráðgert að fara Kongsveginn (gamla Þingvallaveginn), þ.e. frá gámasvæðinu við Heiðabæ, Mosfellsheiði, og sem leið liggur niður í Árbæjarlaug. Leiðin er um 33 km löng og nokkuð þægileg yfirferðar. Lagt verður af stað frá Árbæjarlaug kl. 8:30, þar þarf að sameinast í bíla þar sem þetta er 'point-to-point' hlaup. Þetta er í fjórða skiptið sem Fífurnar hlaupa þessa leið og óhætt er að mæla með henni við alla sem hafa áhuga á utanvegahlaupum. Áhugasamir geta hringt í Þórð í síma 893-3756.

Vonumst til að sjá sem flesta,
Fífurnar.

Skeggjahlaup

2006-05-23T05:40:00.000-07:00

Fimmtudaginn 18/5 fóru Fífufélagar á Hengilinn. Hlaupið var frá Sleggjubeinsskarði upp á Skeggja og svo til baka um Marardali, samtals um 20 km leið. Þetta var mikið ævintýri, þegar komið var upp í skarðið skall á okkur hríðarbylur hinn mesti þannig að útsýni varð ekki mikið; fór á köflum niður í nokkra metra skyggni. Þegar niður í Marardali kom skánaði hins vegar veðrið. Þegar komið var í bílana aftur eftir tæplega 3 klst hlaup var veðrið þá gengið niður.

FÍFURNAR hlaupa í kringum Mosfellið

2006-02-22T01:27:00.000-08:00

Laugardaginn 25. febrúar n.k. munu FÍFURNAR fara í sitt fyrsta 'utanvegahlaup' á þessu ári
og setja stefnuna á Mosfelli. Mæting er við sundlaugina í Mosfellsbæ kl. 9. Þaðan verður hlaupið sem leið liggur upp á melana undir Esjuhlíðum og inn eftir í átt að Völlum. Síðan áfram yfir á Þingvallaveg og niður Mosfellsdalinn þar sem endað verður í heita pottinum í sundlauginni. Vegalengdin er eithvað rúmlega 20 km. Spáin er góð fyrir laugardag svo nú er bara að taka fram utanvegaskóna og drífa sig. Reyndar er nú ekki mikið hlaupið utan vega en það gæti þurft að vaða einhverjar lækjarsprænur sem reyndar eru sennilega stórfljót í öllu þessu votviðri.

Fyrirhuguð ferð í Rangárþing

2005-09-19T22:09:00.000-07:00

FÍFURNAR ráðgera að hlaupa í grennd við Leirubakka laugardaginn 8. október. Þessi dagsetning er þó ekki endanlega staðfest.
Hugmyndin er að fara vegarslóða sem liggur út frá Tröllkonuhlaupi, með fram Þjórsá og um Skarfanes og inn á Baðsheiði. Þar er landið skógi vaxið og ku vera ægifagurt. Leiðin endar á Leirubakka. Þetta munu vera um 32-34 km. Hægt er að hlaupa styttra, einkum ef bílstjórar eru með í för.
Gott væri að heyra frá þeim sem hug hafa á að taka þátt í þessari ferð sem fyrst. Endanleg tímasetning verður ljós fljótlega.
Sendið tölvupóst á Áslaugu (aslaug@lbhi.is) eða hringið í Áslaugu (843 5325), Kötu (5574242) eða Þórð (483 3578/893 3756).

Frásögn af ferð yfir Fimmvörðuháls

2005-09-19T21:36:00.000-07:00

Föstudaginn 10. júní fóru FÍFURNAR yfir Fimmvörðuháls. Kata var búin að undirbúa ferðina vel enda var von á fjölmenni. Þátttakendum hafði verið stefnt að Skógum kl. 15 og þar mætti múgur og margmenni. Þegar kastað var tölu á hópinn kom í ljós að í hlaðinu stóðu 30 manns albúnir til stórátaka. Mannskapurinn var ferjaður yfir að Básum og dugði ekkert minna en heil rúta. Þegar í Bása var komið var brostin á mikil blíða, sól og steikjandi hiti. Ferðin lagðist því vel í mannskapinn. Nú var lagt á brattann og þá var klukkan orðin 17.30. Fljótt dró í sundur með hópnum því þeir áköfustu hurfu fyrr en varði. Mjög heitt var í veðri og dæstu margir í verstu brekkunum. Þegar á hálsinn var komið fór að bæta í vind og við Baldvinsskála var kominn strekkingsvindur að norðan. Fóru þá sumir í ÍR stakkinn. Ekki var verra að vindurinn var í bakið því það auðveldaði mönnum niðurleiðina. Enn var mikill snjór á hálsinum og renndu menn þar sér fótskriðu og höfðu gaman af. Síðan var haldið niður með ánni eins og leið lá og fljótt lægði vindinn og hitinn tók við á nýjan leik. Niður í Skóga tíndust menn hver af öðrum. Þeir fljótustu settu nýtt met og voru einungis rúma tvo tíma en göngugarparnir voru tæpa 5 tíma.
Í Skógum beið heit sturta og súpa að loknu hlaupi og þar gátu menn skipst á sögum um afrekið. Í bæinn var komið upp úr miðnætti og þá brugðu þeir allra hörðustu sér á öldurhús og dvöldu þar fram á morgun.

Þórður vinnur þrekvirki

2005-09-14T14:26:00.000-07:00

Laugardaginn 10. september laumaðist Þórður Fífufélagi út úr bænum. Veðurspá var góð og því stóðst hann ekki mátið. Honum að óvörum var hann allt í einu kominn upp í Landmannalaugar. Vissi hann ekki sjálfur hvað á hann stóð veðrið. Hann brá því á það ráð að leggjast til svefns aftur í bíl sínum um miðnættið og hugðist hann þar hugsa ráð sitt. Undir morgun leit hann út og var þá svartaþoka til fjalla. Hann festi því blund aftur og um sjöleytið var hann glaðvaknaður. Þá skein sól í heiði og því var ekki um annað að ræða en halda til fjalla og láta gamlan draum rætast.
Stefnan var sett suður Laugaveg með nesti í poka. Enginn var til þess að hvetja hann áfram og ekki heldur neinn til þess að etja kappi við. Því var nú bara sett í annan gír. Ferðin sóttist vel upp brekkurnar og engir snjóskaflar sem þurfti að fara yfir. Þórður hafði alveg gleymt að láta heimilisfólk vita af ferðum sínum og því þótti honum vissara að slá á þráðinn til konu sinnar á þeim eina metra sem símasamband var á fjöllum rétt ofan við Hrafntinnusker. Hún varð alveg steinhissa að heyra frá honum og hafði haldið að hann hefði rétt skroppið vestur í dali. Við skálann staldraði hann við eitt augnablik og fékk sér bita af nesti sínu. Þá hafði hann verið 85 mínútur á leiðinni. Eftir stuttan stans var ferðinni haldið áfram og tóku nú við jökulgilin. Þar var færð góð, allt þurrt og enginn snjór. Ekkert markvert bar til tíðinda á þessari leið og svo mikil var ferðin á Þórði niður Jökultungurnar að hann flaug yfir Grashagakvíslina án þess að blotna í fæturna. Í Áltftavatn komst hann á 79 mínútum frá Skeri.
Nú var þörf á hressingu og smá hvíld. En ekki dugði að hangsa of lengi og því hélt hann af stað fyrr en varði. Nú fór að hitna í veðri og gerðist Þórður nú þyrstur. Hann brá því á það ráð að drekka úr hverjum þeim læk sem á vegi hans varð. Bar nú fátt til tíðinda þar til komið var í Botna einni klukkustund og 55 mín. seinna. Þar varð á vegi hans hópur manna og einir fimm jeppar. Einn mannanna spurði hvaðan hann væri að koma og sagði hann sem var. Varð manninnum þá að orði: Já, mér fannst þú vera skrítinn þegar þú komst. Þórður lét þessi ummæli ekki á sig fá og settist að snæðingi við lækinn. Dró hann upp úr mal sínum flatkökur og rúgbrauð og sparaði ekki viðbitið því það var sneitt með ostaskera. Með þessu drakk hann vel úr læknum.
Saddur og endurnærður hóf hann síðasta áfangann á Laugaveginum. Var þá orðið verulega heitt í veðri. Hljóp hann fram á nokkra göngugarpa en gaf sér ekki tíma til þess að taka þá tali því honum lá á að komast í símasamband uppi á Kápunni því allt í einu hafði hann munað eftir því að honum hefði láðst að biðja einhvern að sækja sig í Langadal. Hringdi hann því í konu sína og bað hana að skreppa eftir sér. Leist henni illa á það og sagðist alls ekki treysta sér yfir árnar. Hins vegar væri hún alveg til í að renna austur að Skógum og spurði hvort hann munaði nokkuð um að skokka þangað úr því sem komið var. Hann væri hvort eð er aldrei heima og sífellt að þvælast upp um fjöll og firnindi. Það kom nokkuð á Þórð en fátt var til ráða og því lét hann til leiðast en bölvaði í hljóði.
Við göngubrúna yfir Krossá var Þórður búinn að vera tæpa átta tíma á ferðinni. Þreytan var farin að segja til sín og hann hefði alveg getað hugsað sér að sofa nóttina í Langadal. En ekki var til setunnar boðið því konan var lögð af stað og yrði nú ekki ánægð en bóndinn birtist ekki í Skógum. Því var lagt í hann og var nú rólega farið yfir aurana í átt að Básum. Við upphaf gönguleiðarinnar yfir Fimmvörðuhálsinn hafði hann þegar lagt 57,2 km að baki og nú voru fram undan hátt í 22 km og 850 m hækkun. Því fór hann rólega en ákveðið upp allar brekkurnar en erfitt þótti honum að klífa upp á Morisheiðina og ekki var Brattafönn árennileg. Sem betur fer leyndist eitt gel í malnum góða og varð það honum til lífs. Þá tók hálsinn við en hann var mjög erfiður yfirferðar og grýttur. Á jöklinum datt hann kylliflatur enda þreytan farin að segja til sín. Nú var lítið eftir annað en brekkurnar niður að Skógum. Skömmu eftir að hann hafði farið fram hjá Fúkka birtist allt í einu hlaupavinkona hans, Katrín Þórarinsdóttir, sem Hildur kona hans hafði tekið með sér til halds og trausts. Þóttist hann hafa himin höndum tekið og hresstist nú allur til muna. Ferðin niður að göngubrúnni gekk nú eins og í sögu og þar beið Hildur með hressingu handa hlaupakappanum. Saman héldu þau nú alla leið niður í Skóga og lauk ferðinni við anddyrið að Edduhótelinu. Þá var Þórður búinn að vera á ferðinni í 12 tíma, 25 mínútur og 54 sekúdur. Heildarvegalengdin var 78,79 km og garmurinn góði upplýsti að heildarhækkun hefði verið a.m.k. 2,2 km. Leiða má líkum að því að þetta hafi verið lengsta og erfiðasta hlaup sem farið hefur verið hér á landi. Geri aðrir betur!

FÍFURNAR vakna til lífsins á ný

2005-09-12T22:10:00.000-07:00

Langt er um liðið frá því skrásetjari settist niður síðast og flutti fréttir af FÍFUNUM. Ýmislegt hefur drifið á dagana sem alls ekki má falla í gleymskunnar dá. Því verður hér fyrst rakin ferð frá því í vor er vænn hópur hélt í leiðangur inn á Hengissvæðið. Reyndar verður skrásetjari að viðurkenna að minnið er eitthvað farið að gefa sig enda langt um liðið frá því sú ferð var farin og því mun örugglega eitthvað gleymast sem vert hefði verið að skrá.

KATTARTJARNIR, laugardaginn 28. maí

Haldið var úr bænum fyrir allar aldir. Sól skeið í heiði og mikill ferðahugur í mönnum. Áætlað var að hittast við Rjúpnabrekkur fyrir innan Hveragerði um 8.30. Aldrei þessu vant mættu fleiri en þeir allra hörðustu og fengum við meira að segja liðsauka frá Selfossi þegar þau Njörður og Lísa slógust í hópinn. Haldið var sem leið lá upp brekkurnar og inn Reykjadal. Sem betur fer var bjart og þurrt því í vætutíð er upphaf leiðarinnar eitt forarsvað enda vinsæl fyrir nærliggjandi hestaleigu. Fljótlega varð lækur á á vegi okkar sem flestir skoppuðu yfir en þeir allra varkárustu þorðu ekki öðru en fara bæði úr sokkum og skóm til þess að vökna örugglega ekki í fæturna. Eftir dágóða stund komum við að sama læknum aftur og á endanum höfðum við hoppað yfir lækinn þann þrisvar sinnum. Þá vorum við komin upp undir skála Orkuveitunnar og að sjálfsögðu urðum við að kanna aðstæður þar. Leist mönnum vel á og höfðu að orði að þarna gæti verið gaman að dvelja á síðsumarkvöldi, grilla og og fara í heita lækinn. En ekki var tími fyrir þess háttar kæruleysi að þessu sinni og hófst nú ferðin fyrir alvöru. Nú var haldið áfram inn úr og í átt að Kattartjörnum. Færið var ágætt og sóttist ferðin greitt. Brátt komu tjarnirnar í ljós en í stað þess að fara niður að þeim lá leiðin niður í gil eitt mikið og illt yfirferðar. Hægðist nú á heldur á ferðinni enda varð sums staðar að fara fetið. Landslagið var hrikalegt og kom sífellt á óvart. Um síðir komumst við út úr gilinu og opnaðist þá útsýn til norðurs í átt að Þingvöllum. Var ekki farið mikið norðar úr því og sveigðist leiðin aftur til suðurs. Varð hún jafnframt greiðfærari en ekki eins mikilúðleg. Gerðust nú sumir þreyttir nokkuð en aðrir blésu vart úr nös. Heldur dró því í sundur með hópnum en þeir fremstu sýndu þó þá kurteisi að hinkra öðru hverju eftir þeim sem höfðu dregist aftur úr. Þótti okkur býsna vænt um það. Aftur varð landslagið áhugavert þegar komið var suður á Ölkelduháls og á þeim slóðum var jarðhitasvæði sem vakti áhuga okkar. Þar var þó ekkert hægt að slóra enda vorum við í hlaupaferð en ekki einhverju drolli. Um síðir komum við aftur að læknum góða og vorum við þá komin í hring. Þá var ekkert eftir nema að rúlla aftur niður Reykjadalinn sömu leið og í upphafi. Nú voru þessir varkáru ekkert að hafa fyrir því að fara úr skónum þegar hoppa þurfti yfir lækinn en duttu að sjálfsögu ofan í. Það gerði nú lítið til enda einungis steinsnar eftir að bílunum. Þangað kom hópurinn eftir rúmlega þriggja tíma hlaup. Ekki fannst Þórði nóg að gert og bætti þar við nokkrum kílómetrum á meðan þeir síðustu skiluðu sér í mark. En allir voru sælir og ánægðir við leiðarlok. Síðan var haldið í sundlaug Hveragerðisbæjar þar sem þreytan leið úr fólki og voru allir sammála um að þetta hefði verið með betri ferðum Fífanna.

Ferð á Fimmvörðuháls

2005-06-02T13:02:00.000-07:00

Fífurnar fara á Fimmvörðuháls föstudaginn 10. júní n.k.
Lagt verður af stað frá Skógum með rútu kl. 15.30 inn í Bása. Þaðan verður hlaupið eða gengið yfir að Skógum aftur. Reikna má með að ferðalagið yfir hálsinn taki 3-5 tíma, allt eftir því hversu hratt menn fara yfir.
Rútukostnaður verður að lágmárki 1500 kr.
Vinsamlegast látið Kötu (557 4242) eða Sigga Þórarins (860 7507) vita eigi síðar en á mánudag 6. júní ef þið hafið áhuga á að taka þátt.
ÞESSI FERÐ HENTAR BÆÐI FYRIR HLAUPARA OG RÖSKA GÖNGUMENN.

FÍFURNAR standa í stórræðum

2005-05-25T14:22:00.000-07:00

Þó ekki hafi verið opinbert hlaup hjá Fífunum frá því í Dalahlaupinu um daginn hefur ýmislegt drifið á daga okkar upp á síðkastið sem rétt er að halda til haga. Það er nefnilega þannig að þegar vel viðrar eða bara þegar vel liggur á einhverjum er ekki ólíklegt að einhverjir haldi til fjalla.

Móskarðshnjúkar
Þannig var það einmitt á fimmtudaginn var, 19. maí. Þá skein sólin skært og allt virtist svo tært og tælandi. Þrjár Fífur stóðust ekki mátið (Siggi, Þórður og Áslaug) og ákváðu með skömmum fyrirvara að skreppa á Móskarðshnjúka í lok vinnudags. Ekið var sem leið lá upp Mosfellsdal og að afleggjara af Þingvallavegi í átt að Esjunni. Fljótt kom í ljós að góða veðrið var tóm blekking. Það var hreint ekkert gott veður, skítakuldi og hávaðarok. Af misskildum hetjuskap höfðu kapparnir ákveðið að hlaupa spölinn af Þingvallaveginum og að brekkurótum í stað þess að aka þessa leið eins og allt viti borni fólk hefði að sjálfsögðu gert. Vindurinn var í fangið og ferðin sóttist seint. Eftir um 6 km barning var lagt á brattann. Siggi hvarf brátt sjónum okkar en við hin paufuðumst áfram, hjalla af hjalla. Loks blöstu hnjúkarnir við og við settum stefnu á austasta hnjúkinn. Í miðri skriðunni mættum við Sigga á fleygiferð. Hann var þá búinn að klífa tindinn, hafði að vísu næstum fokið fram af, og var á leið á næsta tind fyrir vestan. Upp komumst við hin, tylltum okkur á tindinn og dáðumst að útsýninu. Við steyptum okkur svo austur af og skokkuðum slóðann úr Kjósarskarðinu niður til byggða. Ekkert bólaði á Sigga þannig að við ákváðum að stytta okkur leið yfir móann til baka að bílnum. Þegar við áttum ófarna um 300 m birtist Siggi í bílnum sínum og þá urðu nú sumir fegnir. Að baki voru um 17 km og rúmir þrír tímar frá því lagt hafði verið af stað.

Drulluhlaupið mikla endurtekið - í frábæru færi
Ekki voru Fífurnar af baki dottnar því tveimur dögum seinna, laugardaginn 21. maí, lagði harður kjarni (Kata, Þórður, Siggi og Björg) af stað fyrir allar aldir upp á Mosfellsheiði. Við stýrið var Haukur hennar Kötu og ferðinni var heitið inn á Nesjavallaveg. Ofan við Heiðarbæ var hópnum hent út og hlaupið hófst. Því miður var skrásetjari ekki með í för, enda vart ferðafær eftir þrekraunir fimmtudagsins, og getur því ekki lýst ferðinni í smáatriðum. Það hefur hann þó heyrt að þetta var aldeilis frábær ferð og ekkert í líkingu við drulluhlaupið mikla. Nú var flennifæri alla leiðina og útsýni til allra átta. Að vísu datt Björg á hausinn og fékk bæði skrámur í framan og glóðarauga. Hún stóð þó upp aftur og fylgdi hinum alla leið niður í Árbæjarlaug. Á síðustu metrunum, þegar hraðinn var víst um 5.30, varð einhverjum að orði hvort þetta ætti að vera spretthlaup eða hvað. Var það furða þótt einhverjir hefðu verið orðnir þreyttir eftir 33 km sprett.

FÍFURNAR forframast á fjarlægum slóðum
Sunnudagsmorguninn 22. maí flugu tvær Fífur austur á Hérað. Þær höfðu verið til kallaðar sérstaklega til þess að gefa álit sitt á nýrri hlaupaleið sem til stendur að hlaupa í Hallormsstaðaskógi nú á Jónsmessunni, hvorki meira né minna. Þær fundu ákaflega til sín og tóku hlutverk sitt mjög alvarlega. Veðurútlit var ekki gott og því höfðu þær dregið fram vetrarklæðnað. Var ekki vanþörf á því þegar lent var á Egilsstaðaflugvelli var þeim heilsað með éljagangi. Þær létu ekki slíka smámuni á sig fá enda ýmsu vanar. Nú var ekið inn í skóg og þar tók Þór skógarvörður á móti köppunum. Hann var búinn að teikna hlaupaleiðina inn á loftmynd af svæðinu og taldi mikil vandkvæði á því að hann gæti farið alla þessa löngu leið. Hann stakk því upp á því að við ækjum um svæðið og skoðuðum leiðina hér og þar. Ekki tóku Fífurnar það í mál og fannst alveg fráleitt að hafa lagt á sig að ferðast þvert yfir landið einungis til þess að kanna utanvegahlaup bílakandi. Slíkt mætti alls ekki fréttast suður yfir heiðar. Það varð því úr að Fífurnar fylgdu Þór í könnunarleiðangurinn um Hallormsstaðaskóg. Lagt var upp frá trjásafninu við skógræktarstöðina. Haldið var sem leið lá niður í Atlavík og fylgt breiðum og góðum skógarstíg. Þar var svo sveigt upp í landið aftur, yfir þjóðveginn og inn á slóða. Tók nú við mjög brött brekka og mældist hún um 800 m. Skógarvörðurinn er greinilega vanur að hlaupa um skóginn sinn og blés ekki úr nös en heldur fannst skrásetjara geyst af stað farið. Átti ekki örugglega eftir að hlaupa hátt í 15 km? Síðan tóku við slóðar og stígar sem lágu upp og niður um skóginn til norðurs. Undirlagið var yfirleitt ágætt, vel grónir slóðar, en sums staðar voru frekar djúp hjólför og hér og hvar stóðu greinar upp úr. Þetta var þó ekki til vansa. Eftir um 7 km kom mikil brekka niður í móti og skömmu eftir að henni lauk var haldið til baka í suðurátt. Þá tóku við strembnar brekkur upp á við en sem betur fer var alltaf smáhvíld á jafnsléttu á milli. Hæsta punkti var náð eftir um 11 km og þá voru aðkomumenn orðnir býsna lúnir en ekki sá á heimamanni. Hann leiddi hlaupið léttur í spori og Fífurnar voru svei mér glaðar að nú hallaði í átt að trjásafninu. Þar lauk hlaupinu og mældist það rétt tæpir 15 km. Dómur ráðgjafanna var sá að þetta gæti orðið frábært almenningshlaup, sérstaklega þegar skógurinn væri orðinn allaufgaður. Það væri hins vegar ekki auðvelt og þyrftu menn að vera í þokkalegu formi til þess að ná góðum tíma. Annars væri fróðlegt að sjá hvert brautarmet gæti orðið þegar helstu hlaupakappar landsins mættu til leiks. Það hefði örugglega ekki verið sett í þetta sinn.

Kattartjarnir - laugardaginn 28. maí

2005-05-24T06:35:00.000-07:00

Næsta utanvegahlaup hjá FÍFUNUM verður n.k. laugardag 28. maí. Farið verður frá Breiðholtslaug kl.8 stundvíslega og ekið austur í Hveragerði. Við Rjúpnabrekkur verður lagt af stað og halupið inn Reykjadali, um Kattartjörn efri, síðan hring um Hrómundartind og til baka um Reykjadali. Endað á sama stað og ferðin hófst.

Þessi leið er um 20 km og hlaupið gæti því tekið um tvo og hálfan tíma.

Síðan er búið að ákveða ferð yfir Fimmvörðuháls föstudaginn 10. júní. Lagt verður af stað úr bænum kl. 15 og áætlað að hefja hlaup úr Básum kl. 18. Nauðsynlegt er að tilkynna þátttöku til Þórðar (893 3756) eða Kötu (557 4242) fyrir kl. 20 miðvikudaginn 8. júní. Einnig væri gott að þeir létu vita sem hafa yfir bíl og bílstjóra að ráða.

Metþátttaka í dalahlaupinu 30. apríl

2005-05-09T21:15:00.000-07:00

Það er ekki seinna vænna að flytja örstutta frétt úr dalahlaupinu sem farið var fyrir rúmlega viku síðan. En betra er seint en aldrei.
Að þessu sinni voru það ekki færri en 19 manns og einum betur sem hlupu dalahlaupið. Ég er ekki viss um að menn hafi smitast af ævintýraþrá FÍFANNA heldur var hlaupið um kunnuglegar slóðir en þetta var í þriðja sinn sem hringurinn var hlaupinn. Lagt var upp í Þormóðsdal. Kalt var og fullmikill mótvindur. Eiginlega var veðrið bara alls ekki eins og það átti að vera. Sumir voru búnir að ákveða að sumarið væri komið og mættu galvaskir í stuttbuxum. Þeir hafa sennilega bara séð sólina þegar þeir opnuðu augun en gleymt að huga að hitamælinum. Nema hvað, malbikaði vegurinn inn Þormóðsdal var eitthvað óvenjulangur þennan morgun og FÍFURNAR voru farnar að efast í hjarta sínu um að þær væru á réttu róli. En það breyttist þegar lagt var á fjallið. Þá fór nú að hýrna yfir sumum. Þar beið okkar þessi eini og skyldi ekkert í hvað hafði tafið okkur. Var nú lagt á brattann. Fyrr en varði vorum við komin upp á miðja heiði og biðu menn spenntir eftir því að lenda í mýrinni. En viti menn. Allt var þurrt og þokkalegt og enginn datt ofan í. Fljótlega fór að halla norðurundan og þeir allra hörðustu renndu sér fótskriðu niður brekkuna að réttinni sem ég man nú ekki hvað heitir. Var nú hlaupið á malarvegi sem leið lá í átt að Skammadal, niður í Varmárdal og þaðan upp á Hafravatnsveg. Eiginlega var þetta frekar tíðindalaus ferð sem endaði þó með mikilli veislu í vegkantinum í boði Þórðar. Það eru ekki öll hlaup sem enda með slíkum glæsibrag en FÍFURNAR koma alltaf á óvart.

FÍFURNAR hefja hlaup sitt um Reykjaveginn

2005-05-09T14:40:00.000-07:00

Uppstigningardagurinn leið án tíðinda. Sumir höfðu gert áætlanir um að hlaupa frá Reykjanesvita í Svartsengi en barnastúss og aðrar annir á heimaslóð höfðu gert þær áætlanir að engu. Ekki mátti við svo búið standa og því var ákveðið að bæta um betur og stefna að einhverju verulega krefjandi. Blásið var til aukaferðar laugardaginn 7. maí og nú skyldi hlaupið úr Svartsengi og að Djúpavatni, eitthvað um 25 km yfir holt og hæðir. Þrátt fyrir miklar auglýsingar mættu einungis fimm til leiks, harðasti FÍFU kjarninn og Magnús Guðmundsson. Það var kannski bara eins gott því þetta er í raun mjög flókið ferðalag sem krefst vandlegs undirbúnings og viljugra bílstjóra.
Vaknað var snemma á laugardagsmorgninum og lagt í hann um áttaleytið. Fyrst þurfti að ferja bíl að Djúpavatni. Þar var svo raðað í bílinn hjá viljuga bílstjóranum sem flutti mannskapann í Svartsengi. Klukkan var hálftíu þegar þangað var komið. Allir hoppuðu út, klæddu sig í treyjur og úlpur, því enn og aftur var veðrið alls ekki eins og það átti að vera, og bílstjórinn hvarf á braut. Skimað var eftir stikunum góðu, komum loks auga á eina og settum stefnu í austur. Hlaupið var hafið. Allt gekk tiltölulega tíðindalaust fyrir sig þar til einn steyptist á hausinn. Þá var frekar skammt liðið á hlaupið og ekki hægt að kenna þreytu um. Ekki varð af þessu mikið tjón nema hvað annar þumallinn lenti undir í fallinu. Ekki þýddi að fást um það heldur var hlaupið áfram. Eftir skamma stund ákváðu tveir að þetta væri allt of mikið lull og stefndu til fjalla. Hinir héldu ótrauðir áfram og fylgdu stikunum sem fastast. Eftir rúman klukkutíma voru þeir farnir að efast um að sjá fjallafara aftur. Vakti það þeim nokkurt ugg í brjósti þar sem lyklar að bílnum sem beið okkar við Djúpavatn leyndist i vasa annars þeirra. Sem betur fór skiluðu þeir sér til okkar aftur seint og um síðir og allt virtist líta vel út. Að vísu hafði annar þeirra líka steypst á hausinn og kannski brákað bein í handleggnum en ekki þýddi að gera sér veður út af því. Gerðust menn nú þryettir og fóru að ímynda sér að bíllinn leyndist handan við næstu hæð. Ágætlega fær slóði varð á vegi okkar og eftir allar vegleysurnar var bara sett í frígír. En þetta var auðvitað hinn mesti misskilningur. Auðvitað áttu FÍFURNAR að halda sig utanvegar - hvað annað. Við höfðum villst af leið á slóðanum góða og þurftum því að enda ferðina á heljarins mikilli fjallgöngu. En bílinn fundum við og auðvitað nutum við hefðbundinna veitinga í ferðalok eins og FÍFUNUM er einum lagið. Þá var klukkan rúmlega eitt og garmurinn hafði mælt tæpa 25 km.

Laugardagur 30. april - Dalahlaup

2005-04-27T14:51:00.000-07:00

Næsta utanvegahlaup verður farið n.k. laugardag, 30. apríl. Lagt verður af stað frá Breiðholtslaug kl.9.30. Farið verður um dalina í Mosfellssveitinni. Lagt verður upp frá Hafravatni og hlaupið fyrst inn Þormóðsdal. Þaðan verður hlaupið yfir heiðardrag og yfir í Helgadal. Á þeim spotta má búast við bleytu og nokkurri drullu. Síðan verður haldið í átt að Skammadal, um Reykjalund og til baka að Hafravatni. Stór hluti leiðarinnar er á malavegum. Hún er auðveld og hentar flestum. Leiðin er um 18 km og tekur um tvo tíma ef rólega er farið.

26. mars - Drulluhlaupið mikla

2005-04-27T13:19:00.000-07:00

Eftir vel heppnað hlaup í kringum Skarðsmýrarfjallið á skírdag, þar sem engin var drullan, var ákveðið á leið í bæinn að nú skyldi taka aukahlaup tveimur dögum seinna og leita á nýjar slóðir. Stefnan var sett á gamla Þingvallaveginn. Kata hafði lesið um þessa leið í einum af árbókum Ferðafélagsins og lengi dreymt um að fara í slíkan könnunarleiðangur. Það var því fyrir allar aldir umræddan laugardag að Þórður, Áslaug og Elli stóðu fyrir framan innganginn að Árbæjarlauginni og biðu eftir Kötu og Hauki hennar sem lofað hafði að skutla okkur upp á Mosfellsheiði. Eftir viðkomu í Breiðholtslaug birtust skötuhjúin og lagt var af stað. Ekið var sem leið lá upp á Heiði og inn á Nesjavallaveg. Skammt fyrir ofan Heiðarbæ stukkum við út, Haukur hvarf á braut og við hlupum á vit örlaga okkar. Klukkan var hálftíu. Gamli Þingvallavegurinn beið okkar og 28 km í SA heitur potturinn í Árbæjarlauginni (eða það héldum við). Strax og við beygðum út af veginum gerðum við okkur hins vegar ljóst hvað beið okkar. Við sukkum upp á miðja kálfa í drullu og mátttum hafa okkur öll við að tína ekki skóm og sokkum. Þá rannupp fyrir okkur ljós. Við höfðum sennilega valið versta tíma ársins til fararinnar, enn frost í jörðu en hláka undanfarna daga hafði þítt efsta jarðvegslagið. Sem betur fór entist þessi ófæra stutt og við hlupum glöð í sinni ágætan malarveg samsíða þjóðveginum. En eftir um 2 km kom gamli vegurinn í ljós og nú var ekkert um annað að ræða en koma sér á hann. Hann leit alveg ljómandi vel út, sléttur og hæfilega grófur til þess að hlaupa á. Við gerðum okkur þó fljótt ljóst að ekki dugði að hlaupa þarna. Slóðinn var eitt drullusvað og ekki fær nema fuglinum fljúgandi. Við brugðum því á það ráð að hlaupa utan vegar (enda utanvegahlauparar). Það var þó alls ekki eins einfalt og skemmtilegt og við höfðum haldið að það yrði. Reynt var að fylgja gróðurtorfum en landið var þýft og rofdílar á víð og dreif þar sem annað hvort mátti reyna að stikla á steinum eða lenda í drullusvaðinu. Ferðinni miðaði því nokkuð seint en menn voru sæmilega kátir því í bakpoka Þórðar leyndust nokkur Prince Póló stykki. Var hann búinn að lofa okkur þeim þegar ferðin yrði hálfnuð. Það var því að nokkru að keppa. Allt var þetta nokkuð á fótinn. Þegar upp á háheiðina var komið hvarf gróðurinn og ekki var um annað að ræða en vaða drulluna. Það var ekki fyrr en halla fór til suðurs og Nesjavallavegurinn var í augsýn að færðin lagaðist. Þá voru nú sumir farnir að líta á klukkuna. Enn var einhver spölur eftir ofan á veg og sennilega um 10 km ófarnir í laugina og við sáum ekki betur en klukkan væri orðin rúmlega eitt. Við höfðum sem sagt verið á ferðinni í rúmlega þrjá tíma. Nú voru góð ráð dýr. Þórður átti að vera mættur í skírn dóttursonar síns upp á Akranes klukkan þrjú og heima beið frúin með veisluföngin. Því var gripið til þess ráðs að kalla á hjálparsveit Jakobs og Jóakims. Hún var mætt hálftíma seinna eða rétt í þann mund sem við komum niður á Nesjavallaveg. Þá voru liðnir hátt í fjórir tímar frá því við lögðum af stað og vorum við orðin alveg kúguppgefin eftir mikla svaðilför yfir Mosfellsheiði. En Þórður komst heim í tæka tíð. Hjónabandinu var borgið og hann eignaðist nafna á Skaganum. Þar sannaðíst því hið fornkveðna að allt er gott sem endar vel.

FÍFURNAR halda til fjalla

2005-04-03T21:55:00.000-07:00

Þá eru Fífurnar komnar með dagbók á veraldarvefnum og ekki seinna vænna enda margar frækilegar ferðir að baki þrátt fyrir ungan aldur.
Hér verður í stuttu máli gerð grein fyrir þeim leiðöngrum sem farnir hafa verið fram að þessu en í framtíðinni verður reynt að skrá ferðir um leið og þeim er lokið.

Aðdragandi - 27. desember 2004
Það var á milli jóla og nýárs að nokkrir fræknir félagar úr ÍR Skokk komu saman yfir jólasmákökunum til þess að ræða möguleika á að koma á fót félagsskap þeirra sem finnst ekkert skemmtilegra en svaðilfarir á hlaupaskóm fjarri mannabyggð. Eftir spjall út og suður var eftirfarandi ákveðið:
Stofnað var Félag íslenskra fjalla -og utanvegaráfara (FÍFUR).
Stofnfélagar voru: Áslaug Helgadóttir, Haukur Friðriksson, Haukur Ingason, Katrín Þórarinsdóttir, Sigurður Þórarinsson og Þórður Sigurvinsson.
Stjórn: Áslaug (formaður), Katrín, Sigurður og Þórður.
Félagið skyldi ekki setja sér nein lög og ekki yrðu innheimt félagsgjöld. Ekki yrði gerð nokkur tilraun til þess að halda lífi í félaginu fjaraði áhugi manna á félagsskapnum út.
Samin voru fyrstu drög að hlaupaáætlun fram á haust 2005. Þau eru eftirfarandi:

2/1 Skarðsmýrarfjall
29/1 Kringum Mosfell
26/2 E-ð nálægt, á vegi
19/3 E-ð nálægt, á vegi
23/4 Nesjavellir/Nesjahraun
12/5 Hveradalir/Kattartjarnir
26/5 Hlöðufell/Laugavatn
9/6 Fimmvörðuháls
24/6 Mývatnsmaraþon
25-26/6 Hlaupahelgi í Mývatnssveit
2/7 Þorvaldsdalshlaup eða Laxárdalur
5/7 Vatnsneshlaup
16/7 Laugavegurinn
25/7 Jökulsárhlaup
30/7 Barðsneshlaup
20/8 Reykjavíkurmaraþon

Sunnudagur 2. janúar - Ferðin sem ekki var farin í kringum Skarðsmýrarfjall
FÍFURnar fara í sína fyrstu skipulegu ferð.
Frækinn hópur mætti í Breiðholtslaug en sumir voru nú bara á gönguskóm og með bakpoka og því spurning hvort þeir gætu talist fullgildir. Eiginlega voru ekki nema fjórir sem voru nægilega galnir til þess að klæðast hlaupaskónum.
Veðrið var bjart og fagurt en frost þó nokkurt. Ekið var sem leið lá upp í Sleggjubeinsdal. Lagt var á brattann upp í skarðið og það verður að viðurkennast að gönguskóliðinu gekk sínu betur en hlaupaköppum. Harðfenni var og því þurfti að fórna einu skrefi niður fyrir hver tvö upp á við. Í skarðinu var ákveðið að setja stefnu á Skeggja í stað þess að hlaupa í kringum Skarðsmýrarfjall og harðjaxlarnir á hlaupaskónum ruku af stað en hinir héldu í humátt á eftir. Það er skemmst frá því að segja að þetta varð glæfraför hin mesta fyrir fyrir hlaupagarpana. Við minnsta halla varð að leggjast á fjóra fætur og skríða og vona bara það besta. Þegar Skeggi var í seilingarfjarlægð varð á vegi okkar afar brött brekka sem fyrrum hjálparsveitarfélaginn í hópnum taldi ekki ráðlegt að leggja í vildum við halda lífi og limum. Því var snúið við og skíðað niður brekku ofan í Innstadal. Þar rákumst við á spor eftir gönguskóhópinn en sáum hvergi. Áfram var haldið þar til við lukum hringnum efst í Sleggjubeinsskarði. Þá var ekkert eftir nema steypa sér niður brekkuna og að skálanum í Sleggjubeinsdal. Ferðinni lukum við á tveimur og hálfum tíma. Enginn slasaðist og allir komust til byggða.

29. janúar - Í kringum Mosfell
Þá var komið að næsta leiðangri og nú átti að halda sem leið lá í átt að Esjunni. Stjórnin var sannfærð um að fyrsta ferð hefði spurst út og að nú biði okkar hópur vaskra utanvegaskokkara í Breiðholtslaug. En því var ekki að heilsa. Að vísu var fyrirferðamikill hópur við laugina en hann stefndi ákveðnum skrefum á átt að miðbænum. Eftir stóðu á planinu sjö manns. Veður var harla hryssingslegt, SA strekkingur og hiti rétt um frostmark. Við létum ekki deigan síga og ókum að iðnaðarsvæðinu sunnan við Velli. Þar voru bílarnir skildir eftir og við lögðum í hann. Færð var ágæt fyrst framan af en þegar við nálguðumst Esjurætur fór nú að versna í því. Ár voru í vexti eftir úrkomu síðustu daga og krapi var í ánum. Ís og snjór lá yfir sums staðar en hélt illa. Því var ekki um annað að ræða en vaða elginn og náði vatnið í hné þar sem mest var. Það var ekki fyrr en við Hrafnhóla sem sullinu lauk og voru menn þá orðnir nokkuð kaldir á tánum. Nú hefði ekki verið verra að hafa vaðsokkana góðu á fótunum. Við náðum loks upp á Þingvallaveg en þá tók ekki betra við. Vindur hafði heldur færst í aukana og stóð vindstrengurinn upp dalinn. Þurftum við að hafa okkur öll við að berjast á móti honum. Allt hafðist þetta þó að lokum og náðum við að bílunum eftir tveggja tíma barning, þreytt en sæl með okkur.

26. febrúar - Um hraunið fyrir sunnan Hafnarfjörð
Hrakningaferðin um Mosfellið hafði vakið forvitni margra og því var það álitlegur hópur sem stóð fyrir utan Suðurbæjarlaug í Hafnarfirði góðviðrismorgun í lok febrúar og vildi endilega fara með í ævintýraferð með Fífunum. Gott ef það voru ekki 15 manns sem lögði í hann. Við laugina tók á móti okkur gamalreyndur hlaupari og innanbæjarmaður, sjálfur Gísli Ásgeirsson formaður. Hann tók forystuna og nú skyldi aldeilis sýna okkur helstu útivistarperlur þeirra Hafnfirðinga. Sprett var úr spori og hófst ferðin á því að hlaupið var í kringum Ástjörn. Þaðan var haldið upp í nýju byggðina fyrir ofan tjörnina og inn á malarstíg sem tók okkur um síðir að Hvaleyrarvatni. Áfram lá leiðin um skógræktarsvæði Skógræktarfélags Hafnarfjarðar við Seltjörn og í átt að Kaldárseli. Þar var tekin stefnan yfir í Heiðmörk, fram hjá Búrfellsgjá, á reiðgötu og í átt að Vífilsstaðahlíðinni. Þá voru margir komnir á kunnuglegar slóðir. Áfram var haldið norður með allri Vífilsstaðahlíð og niður á veg. Þar var svo tekin stefnan á Urriðakotsvatn og um Setbergshlíð inn í miðbæ Hafnarfjarðar. Fengum við sérstaka leiðsögn um byggðina meðfram Læknum og rakið hver bjó eða hafði búið í hverju húsi alla síðustu öld.
Heldur hafði teygst úr ferðinni og í stað þess að hlaupa um 20 km eins og lofað hafði verið reyndist ferðalagið nær 26 km. Það var því þreyttur hópur sem lét fara vel um sig í heita pottinum að loknu hlaupi. En við vorum þakklát Gísla fyrir að hafa vísað okkur veginn um leyndardóma Hafnarfjarðarhrauns.

24. mars, skírdagur - Í kringum Skarðsmýrarfjall
Enn skyldi haldið til fjalla og í þetta sinn átti sannanlega að fara í kringum margnefnt Skarðsmýrarfjall. Átta voru mættir sem voru einarðir í því að taka stefnuna í átt að Henglinum en sá hópur var sýnu stærri sem hélt ótrauður sínu striki í London maraþonþjálfun sinni.
Veðurútlitið var ekki glæsilegt, úrkoma og þoka á fjöllunum. En Fífurnar kalla ekki allt ömmu sína og héldu plani. Þegar komið var í Sleggjubeinsdal leit veðrið ekki sem verst út. Þokan var ekki eins dimm og dregið hafði úr úrkomu. Ferðin upp í skarðið gekk stórslysalaust. Í Innstadal var snjór yfir öllu og tókst okkur að hlaupa þurrum fótum alla þá leið án þess að fara nokkurs staðar ofan í. Var það mikil mildi. Leiðin yfir Þrengslin var nokkuð blaut og þurftum við að fara gætilega til þess að festast ekki í drullu. En fljótlega komum við á vel ofan í borinn veg og alltaf batnaði færðin eftir því sem nær dró endamarki. Að lokum flugum við niður Hellisskarð á bundnu slitlagi og þótti okkur þá lítið leggjast fyrir hetjurnar. Ferðinni lauk án stórtíðinda á þeim tíma sem ætlaður hafði verið til ferðarinnar eða um einum og hálfum tíma.